düşünce Sustum. Yeryüzü olacağı gibi olsun.
yazılar

Taş yuvarlandıktan sonra

Her metnin ilk birkaç satırı burada. Orada durabilirsiniz. Devam etmek isteyen için yokuş aşağıda.

Şiirler

Bir kısmı Numara Doksan dergisinde yayımlandı.

Steinlen'in Kara Kedi afişi; haleli siyah bir kedi
Kara Kedi Turnesi · Théophile-Alexandre Steinlen, 1896
şiir

siyah kedinin tüyleri

Numara Doksan, şiir sanat

gözyaşlarıma huzurlu bir yatak oluyor ellerim. kendim ağlıyor, kendime ağlıyorum.

Şiirin tamamı
gözyaşlarıma huzurlu bir yatak oluyor ellerim. kendim ağlıyor, kendime ağlıyorum. omzuma bıraktığın küçük ve sıcacık bir dokunuşla irkiliyorum. ağlamak devam ediyor. huzur kalkıp da gidiyor dokunuşlarına. güneş perdesiz iniyor, hüznün sağ tarafına birkaç yudum çay, biraz da ekmek var soframızda, aç ruhumuzu doyurmaya. siyah kedinin tüyleri var şimdi pantolonumda güneşin serildiği kocaman yeşil çayırlar izliyor beni, gözlerimi, ve gelip, gidemeyişlerimi tabaklarımıza, bir salatalığı soyup doğruyorsun gelişi güzel çayırlar kapana kısılıp bir bahçe oluveriyor evimizin bahçesi diyorsun buna bir yudum boğazından geçip giderken fidanlar diktiğini anlatıyorsun bana rakımı doldurduğunu hayallerime kendini kondurduğunu. siyah kedinin tüyleri kalmış üzerimde. evime getiriyorum onları. misafir mi etsem, evin gibi mi gör desem derken yatağın altına saklanmışlar bile. sıcacık dokunuşlarını huzurlu bir yatak ediyorum kendime. siyah kedinin tüyleri üzerinde. gözyaşlarımın ıslaklığını hissediyorum yanaklarımda hala yemyeşil çayırlara yağmışım bu gece onlar beni izlemeye devam etsin diye.
Sardunya bitkisinin botanik çizimi
Sardunya · botanik çizim
şiir

st.aziz

Numara Doksan, yedinci sayı

savaşım bitti aziz nasıl sona erdi, nasıl oldu da bunca hengâme son buldu diye soracaksın biliyorum.

Şiirin tamamı
savaşım bitti aziz nasıl sona erdi, nasıl oldu da bunca hengâme son buldu diye soracaksın biliyorum. bitti aziz bitti diyorum işte! sessizlik sardı ülkemi bir barış havası hala yok ama yorgun, gülen yüzler dolaşıyor sokaklarımda kapı önleri yıkanmış değil henüz yeni tomurcuklanmaya başlamış sardunyaların yeşilliği de sarmıyor bahçeleri dingin oturuşlar var kahvehanelerde bacakların sandalyeden bağımsız yalnızca bir miktar kalça gayretiyle düşen omuzların taşıdığı bir sakinlik tozlar ve çamurlardan arındırılmamış pencereler her evin aydınlığını kesiyor aziz lakin ev halkının gözleri parlıyor tüm kir pasın ardındaki güneş'i selamlıyor yığıldığı yerden kapıları açık herkesin en büyük zararı veren defedilmiş ne de olsa el ele omuz omuza çarpıştığı kendi insanı, kendine zarar vermez biliyor kimsenin de gücü yok buna; şu açıkça yapılan kötülüğe, hırpalanan gönülleri yeniden talan etmeye. altınlar, mücevherler ve koca adamların koca kafalarının yer aldığı kağıt parçalarının peşinden gitmeye kimsenin gücü yok! yalnız aziz kereste kokusu sarmış ülkemi taze kesilmiş ağaçların o bilindik kokusu el arabalarıyla, gönül mahzenlerine sürüyle taşınan tabutlar var her bir sokakta fakat aziz göz yaşları eşlik etmiyor yeni canı alınmış çam ağacının kokusuna dingin, yitik, mağrur, gururlu ve hüzünlü bakışlar eşlik ediyor. her el sandalyelerinin yanına düşmüş, sallanırken hangi eller taşıyor bunca tabutu onca dağlanan gönülden hangisi kabul edebilecek onlarca tabutu? taşıyorlar aziz sardunyalar açıncaya kadar taşıyacaklar ama savaş bitti. bunu bil söyle halk dostlarına sardunyalara su vermek için taşınsınlar topraklarımıza.
Hammershøi'nin tablosunda sırtı dönük bir kadın
Sırtı Dönük Kadınla İç Mekân · Hammershøi, 1903–04
şiir

yaratılışın korkusu

Numara Doksan, 10. sayı

seni bildiğin tüm sıfatlardan azad etmek istiyorum sen var olduğunun dışında benle yeniden yaratılan arzusun

Şiirin tamamı
seni bildiğin tüm sıfatlardan azad etmek istiyorum sen var olduğunun dışında benle yeniden yaratılan arzusun seni senden koparanlardan kaçarken ben senden yeni bir sen yaratma cesaretini buluyorum kendimde büyük hissizliğimle bunu yapıyor yasak olan her bir noktana övgüler atfetiyorum seni yeniden yaratıyorum bu gücü içimde bulduğum için kutluyorum kendimi ve sonra korkunun ellerine bırakıyorum sen bende, benimle olmadığında gitmenden, kalmandan ve gelemememden korkuyorum seni hissizliğimle sardığım gecelerin yerleştirdiği sevgiden korkuyorum peşini bırakmayan çığlıklardan çocuk tıslamalarından korkuyorum hiç bir şeyi değil ama bir tek gizini kabul ettiğin senden korkuyorum yeniden yarattığım senin içinde kaybolmayan gizin gücünden korkuyorum güçlerimiz çarpışıyorlar hissizliğimizin yoğun bir anında bıçaklamaya çalışıyorlar birbirlerini oysa ben seni yeniden yaratıyorum sen ise gizini hiç bırakmıyorsun alıp bir başka güne taşıyorum bizi azad etmeyi istediğim sıfatlar gibi unutmanı istediğim ağaçların gövdeleri perdelerin gölgeleri altyazıların büyüleri denizlerin kumları yolların çakılları kitapların ayraçları satır araları-nı unutmanın kurbanı yapıyorum ıslak bedenlerin sıcak gecesinde duyguyu çalan sert bir tokat ile bunu yapıyorum şimdi gidilecek çok yol, gölgesinde soluklanacak çok ağaç var bir gerçeği yaşatıyorum bize olacak olan bir gerçeğin ön gösterimi gibi düşünebilirsin bunu işte orada kalmayı becerebilirsek yeniden dönüşümüz olmayacak tanrı'ya adım adım bizi birbirimize getiren güçlerimizi seni var kılmak için eritiyorum kalıplara döküyorum lakin kalıbın sudan yapılmış göz ardı etmiyorum sallanan ağaçların diplerindeki kuyularına her bir atlama hevesine eşlik ediyorum senle atlıyor vazgeçişine kurtarıcı olarak erişiyorum sen de bu yüzden geliyorsun bana gelmek istiyorsun gitmeyi yeğlemeyi ise hiç elinden bırakmıyorsun yaradılışının bu halini çok sevdiğinden bahsediyorsun kalıyorum ben de kuytularında ve kaçıyorum kuytularından vazgeçiyorum onca olan biten giz den sen den güç ten cesaret ten vazgeçişi yarattığım o şeye daha çok layık gör düğüm den
Sis denizine bakan gezgin
Sis Denizinin Üstündeki Gezgin · Friedrich, 1818. Zerdüşt'ün kayalıkları.
şiir

Beni sevmenin bir yolu yoktu

23 Ekim 2022

Beni sevmenin bir yolu yoktu Boyutu da bulunamadı asla

Şiirin tamamı ve içindeki isimler
Beni sevmenin bir yolu yoktu Boyutu da bulunamadı asla Zerdüşt'ün çığlıklarını attığı kayalıklara çıktım bir an Toprağına karıştım Didem'in ya da Beni sevebilmenin bir yolu yoktu Beckett konuştu, imgeler uçuştu, ben rüzgarına kapıldım Madak sustu, yeryüzünde oturdum kaldım. Geçmişin ufkunda Giovanni, her yaprak sıyırışlarımda, gökten uca, bir ayna sundu da Ben aynanın sırmalarına inciler sundum, maviden sarıya Beni sevmenin bir yolu yoktu Fırın gazına boğarken nefesini Sylvie, ben semalarındaydım diplerin Pavese beyaz onur manzaralı otel odasında karanlığa bırakırken bedenini Ben secde ediyordum taş işlemeli bluzun sıcaklığına kendimi Beni sevebilmenin bir yolu yoktu Koşarken artan kalp ritmi gibi Anlık gidişlerim ve gelişlerim Kurban ediyordu her bir iyilik cesaretini Oysa ben sevmek kadar sevmelerini istedim beni Güzel seviyordum. Balkon altında sardunyalar açana kadar beklemek vardı, bahar ayazında. Kahkahalar geliyordu bir üst kattan. Şöyle rakılı sofralardan. Izdırap gibi gelmiyordu beklemek Her kadeh tokuşturmada ben de bir yudum alıyordum. Güzel seviyordum. Balkon altında sardunyalar açıncaya kadar beklemek vardı benim sevdamda. Sevmelerini istedim beni Bencilliklerine meze yapmadıkları bir sevgi olsun istedim. Zerdüşt'ün kayalarına tutunan çam ağaçları gibi Her gidişimde kökleri daha diplere insin Her gelişimde kolları ağaçlarının yukarı doğru filizlensin Camus'un yabancısı olduğu, Sartre'ın midesinin bulandığı şu dünyada gelmenin ve gitmenin değil de yürümenin sevdasını yaşasınlar istedim. Beni geliş ve gidişlerimle sevsinler istedim.
Zerdüşt
Nietzsche'nin Böyle Buyurdu Zerdüşt'ü. Dağdan inen, insanlara üstinsanı haykıran peygamber.
Didem, Madak
Didem Madak (1970–2011). Gündelik eşyalardan, mutfaktan, kadın sesinden şiir kuran şair. Genç yaşta öldü.
Beckett
Samuel Beckett. Godot'yu Beklerken'in yazarı; beklemenin ve susmanın tiyatrosu.
Giovanni
Giovanni Papini. Bu defterin adının yarısı onun Düşsel Konçerto'sundan gelir.
Sylvie
Sylvia Plath. 1963'te Londra'da, gaz fırınıyla hayatına son verdi.
Pavese
Cesare Pavese. 1950'de Torino'da bir otel odasında öldü.
Camus'un yabancısı, Sartre'ın bulantısı
Yabancı ve Bulantı. Dünyaya yabancılaşmanın iki romanı. İkisi de kitaplıkta.
şiir

olmayan sevdam

sana çekiliyorum sana çekiyorum kendimi

Şiirin tamamı
sana çekiliyorum sana çekiyorum kendimi ellerimden, ayaklarımdan, saç uçlarımdan sana olmayan sevdamdan sana doğru çekiyorum kendimi. özlem yaratıyorum dengemi bozuyor, dengem hiç kurulmasın istiyorum bir anlığına dengenin bağlantı yerlerinden geçiyorum kalp ritminin ortak çizgisi, diğer bir dengesizliğe, sana olmayan sevdama, doğru koşuyorum bir gece bir kadın görüyor onu sevmeye niyetleniyorum uzak çok uzak günlerde severim diyorum yine de sen gel biraz sende durmadan etrafında dolaşacağım. bir gidip bir geldiğim bir kaç an'ı koyacağım hibemize gidiyor kadın bir kaç saat güzel öpüşler bırakıyor senin daha önceden öptüğün yerlere ve gidiyor kadın hibemdeki an'ları çıkarıyorum sevda olur bunlardan diyorum vazgeçmeyiş, vazgeçemeyiş olur özlem yaratılır ve bir uğraştır tutturuyorum lakin az geliyor bana olmayan sevdam yine sana çekiliyorum sana çekiyorum kendimi dizlerimden, kalbimden, tırnak diplerimden sana olmayan sevdama doğru çekiliyorum bu sefer alışıyorum dengemin yitikliğine ben bir hiçlikte değilim dolu dolu yarım kalmışlıklar, dolu dolu kırık dökük hayatlar, dolu dolu parçalanmış hayallerden oluşuyorum ağırlık arttıkça mutlu oluyor ama nefes almak da istiyorum nefesim için sana çekiliyorum an'lara dönüyor bir fotoğrafa bir hıçkırık yakışıyor diyorum defteri kapatıp gecede bir kadın bulmaya çıkıyorum Kadını hoş, bir o kadar boş an'ılara boğuyorum parça parça doluluğuma doluluk katıyorum bir de o sevdamın tadına bakıyorum ben bana yakıştırdığım sevda ve acıları arayıp buluyor ara ara da sana kendimi çekiyorum sana kendimi çekmeyi sevdiğimden dengesizliğimi yaratmak için ritmin bağlamına geldiğimden
La Tour'un tablosunda eriyen mum
Tüten Alevli Magdalena · Georges de La Tour. Mumunu akıtan…
şiir

sinek kapanı

tanrısını aradım kendimin bir tek bana ait olan o kadim Tanrı'yı.

Şiirin tamamı
tanrısını aradım kendimin bir tek bana ait olan o kadim Tanrı'yı. saydam ve yapışkan dualarıma ruhumu adadım bir omzumda, biraz kolumda biraz da yanı başımda taşıdım taşımaktan yorulunca bir sinek kapanı gibi tavana astım geleni avladım, gidene avlandım. arzumu yokluklarda sakladım. her sabah kendimi aramak için uyandım. gözümün önünde, günden güne mumunu akıtan yapışkanlığını unutan opaklığına vurulan kendimi aramak için uyandım. arzumu ve kendimi yokluklarda sakladım. kapımı aralık bıraktım. ruhuma yapıştı onlarca yüz. değişti ve gelişti, eriyen mumla gidiverdi. ben anlama telaşına düştüm. ocakta ısıttığım metali gözlerime, kapıdan giren yeli yüreğime bastım. Kavramaktan uzaklaştım. Bir yaygara kopardım. anlam'ı sallandırdım yaz sıcaklarında, evlerimin hiç birinde olmayan hayali damlarda güneş tepeye vurdu, gölge yok oldu katilin suç mahallinde bırakmak istemediği delillerin istemiyle, büyük bir istekle kavurdum göğsümün tüm deliklerini ateş yalazı, yüzü yakan sıcaklarda. Almışlar benden kefaretini üşümenin sebebi çok belli. yüreğimin delikleri ah bu yüzden !

Kısa metinler

Instagram hikâyelerinden ve 1000Kitap'tan.

Redon'un göz biçimli balonu
Düşler balonu · Odilon Redon, 1882
kısa metin

Peltek düşler

Anladım ki bir kaçı eksik alfabesinden. Peltekmiş düşlerim senin yüzünden.

Metnin tamamı

Elinden, dilinden, bedeninden çekmedim de ben senin şuracağıma, koyu sıcak akışkan maddeyi harekete geçiren gülüşünden çektim. Ne yaptıysan, bir dudak kıvrımıyla yaptın, ruhumun imansız cumhuriyetlerine. Sallanan yekpare ve bir o kadar da ayrık, aykırı düşünceler kuyruk altı gizli mahzende çözülüp eridiler. Sözle, selle, bir el hareketiyle eylemin tillahına imza niyetindeki eylemlerimde hayaller baş göstermeye başladı. Sabah erken uyanmalar, gecenin körü tırslayarak ayaklarımdan tutup da yatağa götürdü terlikler. Sonra uzak bir gece de, herkesin bildiği o isimsiz ağacın tepesindeki yine bildik sesli bir kuşun ilişiği düşlerim dile gelmeye başladı. Fakat anlaşılmayan, anlaşılmayacak harf kombinasyonunda kelimeler ile çığırttılar başımın etini, şu düşler balonunun çevresini. Anladım ki bir kaçı eksik alfabesinden. Peltekmiş düşlerim senin yüzünden. Şimdi anlaşıyoruz. Biz anlaşıyoruz. Yalnızca ikimiz. Ben ve düşlerim.

Okaliptüs dalının botanik çizimi
Okaliptüs · Labillardière
kısa metin

Sağ-ol-sun

Yaşamı özleyen bir insanın sesi duyuluyordu hıçkırıklarımda, ölümü düşleyen bir yabancıydı yaşama.

Metnin tamamı

Yaşamı özleyen bir insanın sesi duyuluyordu hıçkırıklarımda, ölümü düşleyen bir yabancıydı yaşama.

Ağladım. Saatlerce ağladım. Kederli fanusumun, tozlu ovallerini parlatmak adına, kuru toprakları büyük denizlere çevirip dibe dalmanın keyfini yeniden deneyimlemek uğruna, günlerce ağladım. Kaderimi tüm bu keder ağları ile sarmaladım. İlmek ilmek ördüğüm sabundan kalemin düğümlerimi çözdü dostlarım. Kaygan bir düzlükte, yeryüzüne dik bir enlemde oradan oraya kayarak, tüm gerçekliğiyle var oluşunu direten yer çekiminin düşsel söyleminde bizler kinetik güçlü varlıklar olmayı başardık. Dostlarım ve ben. BEN. 21 gram mücadelesinde heybem dolu devam ettim kederin sağ kolu, üstadı, sumak başı sevince dönüşmeye. Sağ-ol-sun.

Atmosferin ardından görünen ay
Ay · NASA
kısa metin

Yine kapı

Zili çalmaz. Huyudur işte. O da öyle biri.

Metnin tamamı

“Ben de böyle biriyim” hayır hayır böyle bir cümle iz bırakmamalı gönlümde. Yazılarımda yer edinmemeli kendine. Ben böyle zırvalarken beynimin içinde İskender gelmiş bile kapıya. Zili çalmaz. Huyudur işte. O da öyle biri. İşaret ve orta parmağının eklem yerleri ile ne sert ne de yumuşak iki kez tıklatıyor kapıyı. Elinde siyah poşet hiç şaşmaz. Tekirdağ rakının altın serisi. Kapağının aydınlığını görüyorum kara delikten. Rakı beni selamlıyor ben rakıyı. Sonra İskender'e selam veriyorum. Nerede kaldın abi, günün en güzel saatlerini kaçırıyoruz. Gülümsüyor en gevşek ve samimi haliyle, yüzüne yerleşen o çizgidir ki alaycılığını yitirmemesi adına, kendini korumasını bahşetmesi adına Tanrı'nın ona bir hediyesi adeta. Dalıyor içeri. Yine kapı ...

kısa metin

Başlangıç çizgisi

28 Ağustos 2023

Çünkü ben söz konusu olan, şu yerden başlangıç çizgisi çekmiş öyle biriyim sadece.

Metnin tamamı

Ben ölü doğmuş bebeklerin kordonundan yapılmış olduğum metaforumun, yenilgiyle başlangıç yapmış olmayı kabul edecek kadar acizlik olduğunu gördüğüm şu noktadan kelimelerimi özgür bıraktığım yere bir yolculuğa çıkmayı teklif ediyorum sizlere. Bu davetimin sizlerle olan ilgisinin bağlantı uçlarına koyacağınız tüm benzetmeleri sizlere bırakıyorum. Çünkü birey olma gerekliliği diye kabul ettiğimiz; sorumlulukları taşıma, onları sahiplenme ve bunlar ile yola devam ederken hissettiğiniz ağırlığın keyfini sürmesini isterim herkesin. Acılar ya da dertlerin hissedilmesinde bu duyguyu tatma, paylaşma, çoğaltma amaçlarını istemezken iyi, güzel, olumlu olan duyguları çoğaltma edimine başvuruyoruz. Konumuz bunun neden böyle olduğundan çok alakasız olduğu için, ardınıza koyduğunuz, bireyselliği engelleyen, kişilik taşlarını yıkan her bir nesne, olay, his ya da fikrin bana, sizlere katacağı büyük getirinin varlığından söz etmenin tarifi uzun kelimelere dayanacak hazzından bahsederek buna bir neden olmayı umut ediyorum. Çünkü ben söz konusu olan, şu yerden başlangıç çizgisi çekmiş öyle biriyim sadece. Tüm gücüm ve güçsüzlüğüm ile orada olmanın sancılı hazzını sadece benliğimde yaşıyorum.

Kendi hayatlarımızda var olmayı deneyimlerken, edilgen bağlar kurmaktan kendini alıkoyamayan biz insanoğlu, etkinliğin gücünü kendi ile olmaktan aldığımız cesaret ile tek gaye etkin olma hissiyatını sonraları misyonumuzun eşlikçisi olacağının garantisini ellerimde tuttuğumdan söz etmek isterim. Yanılgılarım da bu garantiyi vermenin, eğer öyle ise, hüsranından payını alacaktır.

Metnin devamı yakında.

kısa metin · camus'ye

Devam etmek mi?

1000Kitap

Şimdi ne olacaktı? Hayatta kalmıştı! Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı bir yaşamın ağırlığıyla çöküverdi dizlerinin üzerine.

Bu metnin etrafında

Bu üç cümle Camus okurken yazıldı. Hayatta kalmak bir son gibi görünür, oysa yalnızca bir başlangıçtır. Asıl soru ondan sonra gelir: kurtulduğun şeyin bıraktığı boşlukla ne yapacaksın?

Camus'nün absürd insanı tam olarak bu dizlerin üzerine çöküş anında doğar. Eski anlam çökmüştür, yenisi henüz yoktur. Ayağa kalkmak, yeni bir anlam bulduğun için değil, anlamsızlığı bilerek yürümeye karar verdiğin için mümkündür.

Sıranın üstünde gidip dokunduğu Tom'un kendi ölümüydü.Albert Camus, Düşüş

Denemeler

Okuduklarımın kenarından.

Hammershøi'nin boş ve sessiz odası
İç Mekân · Hammershøi. Durmuş bir zaman.
deneme · gecikmeye övgü üzerine

Zaman açlığı

Hep geç kalıyoruz. Belki de geç kalmak, bize ait olan son zaman dilimidir.

Devamını oku · 4 dk

Helene L'Heuillet'nin Gecikmeye Övgü'sünü okurken bir cümlenin altını çizdim ve uzun süre kalemi kaldıramadım:

Aslında büyük bir “zaman açlığı” çekiyoruz.Helene L'Heuillet, Gecikmeye Övgü

Açlık. Ne güzel kelime. Yoksunluk değil, açlık. Zamanımız yok demiyoruz; zamanı yiyoruz ve doymuyoruz. Takvimler doluyor, bildirimler sıralanıyor, her an bir sonraki anın bekleme salonuna dönüşüyor. Şimdiyi yaşamıyoruz, şimdiyi harcıyoruz.

Geç kaldığımızda utanırız. Özür dileriz, nefes nefese kapıdan gireriz. Ama geciken insan aslında ne yapmıştır? Bir şeyi bitirmek istemiştir. Bir sayfayı, bir sohbeti, bir sessizliği. Gecikme, bir şeyin hakkını vermek için başka bir şeyden çalınmış zamandır.

Proust'un anlatıcısı yıllarca geciktirdi yazmayı. Kayıp zamanın izine düşmek için önce kaybetmesi gerekiyordu. Pessoa'nın Soares'i ise hiç başlamadı; bir ömür boyunca hep bir sonraki cümlenin eşiğinde bekledi. İkisi de bize aynı şeyi söylüyor: zamanın içinden geçmek ile zamanı yaşamak aynı şey değildir.

Ben geciktiğim yerlerde kendime daha çok benziyorum. Bir kitabın son sayfasında oyalanırken, bir filmin jeneriğinde koltuktan kalkamazken, cevap vermem gereken bir mesajın üzerinde dururken. O birkaç dakika, kimseye ait olmayan, verimsiz, hesapsız dakikalardır. Ve belki de yalnızca onlar benimdir.

Zamanda kaybolma dürtüsüne başkaldırmak, saatlere daha sıkı sarılmak değil. Tam tersine: bazen bilerek geç kalmak. Açlığı doyurmak için değil, ne kadar aç olduğumuzu fark etmek için.

— G.A.

Franz von Stuck'ın Sisifos tablosu
Sisifos · Franz von Stuck, 1920
deneme · sisifos'a

Taşın ağırlığı, ellerin hafifliği

Sisifos'u mutlu düşlemek bir teselli değil. Bir başkaldırı.

Devamını oku · 5 dk

Çoğu insan Sisifos'u bir ceza olarak hatırlar. Bitmeyen iş, yararsız emek, tekrar eden gün. Pazartesi sabahlarının mitolojik adı.

Camus ise başka bir yere bakar. Tepeye değil, inişe. Kaya yuvarlanmıştır, Sisifos onu almak için aşağı yürür. Elleri boştur. İşte o yürüyüş, bütün söylenin kalbidir. Çünkü o anda Sisifos düşünür. Ne olduğunu bilir. Kaderini bilen insan, kaderinden bir adım öndedir.

Doruklara ulaşmak için verilen savaşım bile bir insan yüreğini doldurmaya yeter.Albert Camus

Bu cümleyi ilk okuduğumda bir avuntu sandım. Yıllar sonra anladım ki bir avuntu değil, bir hesaplaşmadır. Camus bize “bir gün varacaksın” demiyor. “Hiç varmayacaksın, ve bu yine de yeter” diyor. Umudu elimizden alıyor, karşılığında bilinci veriyor.

Spinoza bir başka yoldan aynı yere varır. Özgürlük, zorunluluğu anlamaktır. Kayanın neden yuvarlandığını bilen el, artık ona mahkûm değildir; onunla birliktedir. Cioran ise daha acımasızdır: ona göre her sabah kalkmak zaten bir mucizedir, bir de üstüne anlam aramak lükstür.

Ben bu üçünün arasında bir yerde duruyorum. Taş ağır. Bunu inkâr etmiyorum. Ama ellerim, taşı bıraktığı o kısa inişte hafifliyor. O hafiflikte bir şarkı mırıldanmak, bir kitabı hatırlamak, bir film sahnesini zihnimde geri sarmak mümkün.

Mutlu Sisifos, kayasını seven Sisifos değildir. Kayasının onu tanımlamasına izin vermeyen Sisifos'tur. Yokuşu ezberlemiş, taşın her çatlağını tanımış ve yine de her sabah, gözünü kırpmadan, başlayan biri.

— G.A.

deneme

Sessizliğin paradoksu

Sustukça çoğalıyorum. Ama sessizliğe dayanamıyorum.

Devamını oku · 3 dk

İnsan arzusuna ulaşmak için çırpınan ama arzusunu öldürmeye yemin etmiş bir yaratımdır. Bunu bir kez yazdım, sonra bütün okumalarım bu cümlenin dipnotu oldu.

Susmak bir arzudur. Konuşmanın gürültüsünden, açıklama zorunluluğundan, anlaşılma telaşından kurtulma isteği. Ama susunca içerisi kalabalıklaşır. Söylenmemiş cümleler birbirine çarpar, yeni cümleler doğurur. Sessizlik boş değildir; dolup taşar.

Blanchot dikkatin özünü gizem diye adlandırır: dikkatin hep berisinde duran, ona yakalanmayan şey. Adımın orada durduğunu görünce gülümsedim. Belki de sessizlik bu yüzden dayanılmaz: içinde ne olduğunu hiçbir zaman tam bilemeyiz.

Dikkat başıboştur ve ikamet edilmeyendir. Boş, boşluğun berraklığıdır.Maurice Blanchot, Bekleyiş Unutuş

Pessoa bir ömür boyu sustu ve sandığına binlerce sayfa bıraktı. Sartre ise konuştu, yazdı, tartıştı ve sonunda Sözcükler'de sözcüklerin onu nasıl yuttuğunu itiraf etti. İkisinin arasında bir yer arıyorum: susup yazmak, yazıp susmak.

“Sustum. Yeryüzü olacağı gibi olsun.” Bu bir teslimiyet cümlesi değil. Bir izin cümlesi. Dünyaya, benim yorumum olmadan da var olabilmesi için verdiğim izin.

— G.A.

medya çuvalı

Eksilmiş anlam

Bu yazı Medya Çuvalı'nda yayımlanmıştı. Metin yakında buraya taşınacak.