
siyah kedinin tüyleri
Numara Doksan, şiir sanat
gözyaşlarıma huzurlu bir yatak oluyor ellerim. kendim ağlıyor, kendime ağlıyorum.
Sustum. Yeryüzü olacağı gibi olsun.
Her metnin ilk birkaç satırı burada. Orada durabilirsiniz. Devam etmek isteyen için yokuş aşağıda.
Bir kısmı Numara Doksan dergisinde yayımlandı.

Numara Doksan, şiir sanat
gözyaşlarıma huzurlu bir yatak oluyor ellerim. kendim ağlıyor, kendime ağlıyorum.

Numara Doksan, yedinci sayı
savaşım bitti aziz nasıl sona erdi, nasıl oldu da bunca hengâme son buldu diye soracaksın biliyorum.

Numara Doksan, 10. sayı
seni bildiğin tüm sıfatlardan azad etmek istiyorum sen var olduğunun dışında benle yeniden yaratılan arzusun

23 Ekim 2022
Beni sevmenin bir yolu yoktu Boyutu da bulunamadı asla
sana çekiliyorum sana çekiyorum kendimi

tanrısını aradım kendimin bir tek bana ait olan o kadim Tanrı'yı.
Instagram hikâyelerinden ve 1000Kitap'tan.

Anladım ki bir kaçı eksik alfabesinden. Peltekmiş düşlerim senin yüzünden.
Elinden, dilinden, bedeninden çekmedim de ben senin şuracağıma, koyu sıcak akışkan maddeyi harekete geçiren gülüşünden çektim. Ne yaptıysan, bir dudak kıvrımıyla yaptın, ruhumun imansız cumhuriyetlerine. Sallanan yekpare ve bir o kadar da ayrık, aykırı düşünceler kuyruk altı gizli mahzende çözülüp eridiler. Sözle, selle, bir el hareketiyle eylemin tillahına imza niyetindeki eylemlerimde hayaller baş göstermeye başladı. Sabah erken uyanmalar, gecenin körü tırslayarak ayaklarımdan tutup da yatağa götürdü terlikler. Sonra uzak bir gece de, herkesin bildiği o isimsiz ağacın tepesindeki yine bildik sesli bir kuşun ilişiği düşlerim dile gelmeye başladı. Fakat anlaşılmayan, anlaşılmayacak harf kombinasyonunda kelimeler ile çığırttılar başımın etini, şu düşler balonunun çevresini. Anladım ki bir kaçı eksik alfabesinden. Peltekmiş düşlerim senin yüzünden. Şimdi anlaşıyoruz. Biz anlaşıyoruz. Yalnızca ikimiz. Ben ve düşlerim.

Yaşamı özleyen bir insanın sesi duyuluyordu hıçkırıklarımda, ölümü düşleyen bir yabancıydı yaşama.
Yaşamı özleyen bir insanın sesi duyuluyordu hıçkırıklarımda, ölümü düşleyen bir yabancıydı yaşama.
Ağladım. Saatlerce ağladım. Kederli fanusumun, tozlu ovallerini parlatmak adına, kuru toprakları büyük denizlere çevirip dibe dalmanın keyfini yeniden deneyimlemek uğruna, günlerce ağladım. Kaderimi tüm bu keder ağları ile sarmaladım. İlmek ilmek ördüğüm sabundan kalemin düğümlerimi çözdü dostlarım. Kaygan bir düzlükte, yeryüzüne dik bir enlemde oradan oraya kayarak, tüm gerçekliğiyle var oluşunu direten yer çekiminin düşsel söyleminde bizler kinetik güçlü varlıklar olmayı başardık. Dostlarım ve ben. BEN. 21 gram mücadelesinde heybem dolu devam ettim kederin sağ kolu, üstadı, sumak başı sevince dönüşmeye. Sağ-ol-sun.

Zili çalmaz. Huyudur işte. O da öyle biri.
“Ben de böyle biriyim” hayır hayır böyle bir cümle iz bırakmamalı gönlümde. Yazılarımda yer edinmemeli kendine. Ben böyle zırvalarken beynimin içinde İskender gelmiş bile kapıya. Zili çalmaz. Huyudur işte. O da öyle biri. İşaret ve orta parmağının eklem yerleri ile ne sert ne de yumuşak iki kez tıklatıyor kapıyı. Elinde siyah poşet hiç şaşmaz. Tekirdağ rakının altın serisi. Kapağının aydınlığını görüyorum kara delikten. Rakı beni selamlıyor ben rakıyı. Sonra İskender'e selam veriyorum. Nerede kaldın abi, günün en güzel saatlerini kaçırıyoruz. Gülümsüyor en gevşek ve samimi haliyle, yüzüne yerleşen o çizgidir ki alaycılığını yitirmemesi adına, kendini korumasını bahşetmesi adına Tanrı'nın ona bir hediyesi adeta. Dalıyor içeri. Yine kapı ...
28 Ağustos 2023
Çünkü ben söz konusu olan, şu yerden başlangıç çizgisi çekmiş öyle biriyim sadece.
Ben ölü doğmuş bebeklerin kordonundan yapılmış olduğum metaforumun, yenilgiyle başlangıç yapmış olmayı kabul edecek kadar acizlik olduğunu gördüğüm şu noktadan kelimelerimi özgür bıraktığım yere bir yolculuğa çıkmayı teklif ediyorum sizlere. Bu davetimin sizlerle olan ilgisinin bağlantı uçlarına koyacağınız tüm benzetmeleri sizlere bırakıyorum. Çünkü birey olma gerekliliği diye kabul ettiğimiz; sorumlulukları taşıma, onları sahiplenme ve bunlar ile yola devam ederken hissettiğiniz ağırlığın keyfini sürmesini isterim herkesin. Acılar ya da dertlerin hissedilmesinde bu duyguyu tatma, paylaşma, çoğaltma amaçlarını istemezken iyi, güzel, olumlu olan duyguları çoğaltma edimine başvuruyoruz. Konumuz bunun neden böyle olduğundan çok alakasız olduğu için, ardınıza koyduğunuz, bireyselliği engelleyen, kişilik taşlarını yıkan her bir nesne, olay, his ya da fikrin bana, sizlere katacağı büyük getirinin varlığından söz etmenin tarifi uzun kelimelere dayanacak hazzından bahsederek buna bir neden olmayı umut ediyorum. Çünkü ben söz konusu olan, şu yerden başlangıç çizgisi çekmiş öyle biriyim sadece. Tüm gücüm ve güçsüzlüğüm ile orada olmanın sancılı hazzını sadece benliğimde yaşıyorum.
Kendi hayatlarımızda var olmayı deneyimlerken, edilgen bağlar kurmaktan kendini alıkoyamayan biz insanoğlu, etkinliğin gücünü kendi ile olmaktan aldığımız cesaret ile tek gaye etkin olma hissiyatını sonraları misyonumuzun eşlikçisi olacağının garantisini ellerimde tuttuğumdan söz etmek isterim. Yanılgılarım da bu garantiyi vermenin, eğer öyle ise, hüsranından payını alacaktır.
1000Kitap
Şimdi ne olacaktı? Hayatta kalmıştı! Hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı bir yaşamın ağırlığıyla çöküverdi dizlerinin üzerine.
Bu üç cümle Camus okurken yazıldı. Hayatta kalmak bir son gibi görünür, oysa yalnızca bir başlangıçtır. Asıl soru ondan sonra gelir: kurtulduğun şeyin bıraktığı boşlukla ne yapacaksın?
Camus'nün absürd insanı tam olarak bu dizlerin üzerine çöküş anında doğar. Eski anlam çökmüştür, yenisi henüz yoktur. Ayağa kalkmak, yeni bir anlam bulduğun için değil, anlamsızlığı bilerek yürümeye karar verdiğin için mümkündür.
Sıranın üstünde gidip dokunduğu Tom'un kendi ölümüydü.Albert Camus, Düşüş
Okuduklarımın kenarından.

Hep geç kalıyoruz. Belki de geç kalmak, bize ait olan son zaman dilimidir.
Helene L'Heuillet'nin Gecikmeye Övgü'sünü okurken bir cümlenin altını çizdim ve uzun süre kalemi kaldıramadım:
Aslında büyük bir “zaman açlığı” çekiyoruz.Helene L'Heuillet, Gecikmeye Övgü
Açlık. Ne güzel kelime. Yoksunluk değil, açlık. Zamanımız yok demiyoruz; zamanı yiyoruz ve doymuyoruz. Takvimler doluyor, bildirimler sıralanıyor, her an bir sonraki anın bekleme salonuna dönüşüyor. Şimdiyi yaşamıyoruz, şimdiyi harcıyoruz.
Geç kaldığımızda utanırız. Özür dileriz, nefes nefese kapıdan gireriz. Ama geciken insan aslında ne yapmıştır? Bir şeyi bitirmek istemiştir. Bir sayfayı, bir sohbeti, bir sessizliği. Gecikme, bir şeyin hakkını vermek için başka bir şeyden çalınmış zamandır.
Proust'un anlatıcısı yıllarca geciktirdi yazmayı. Kayıp zamanın izine düşmek için önce kaybetmesi gerekiyordu. Pessoa'nın Soares'i ise hiç başlamadı; bir ömür boyunca hep bir sonraki cümlenin eşiğinde bekledi. İkisi de bize aynı şeyi söylüyor: zamanın içinden geçmek ile zamanı yaşamak aynı şey değildir.
Ben geciktiğim yerlerde kendime daha çok benziyorum. Bir kitabın son sayfasında oyalanırken, bir filmin jeneriğinde koltuktan kalkamazken, cevap vermem gereken bir mesajın üzerinde dururken. O birkaç dakika, kimseye ait olmayan, verimsiz, hesapsız dakikalardır. Ve belki de yalnızca onlar benimdir.
Zamanda kaybolma dürtüsüne başkaldırmak, saatlere daha sıkı sarılmak değil. Tam tersine: bazen bilerek geç kalmak. Açlığı doyurmak için değil, ne kadar aç olduğumuzu fark etmek için.
— G.A.

Sisifos'u mutlu düşlemek bir teselli değil. Bir başkaldırı.
Çoğu insan Sisifos'u bir ceza olarak hatırlar. Bitmeyen iş, yararsız emek, tekrar eden gün. Pazartesi sabahlarının mitolojik adı.
Camus ise başka bir yere bakar. Tepeye değil, inişe. Kaya yuvarlanmıştır, Sisifos onu almak için aşağı yürür. Elleri boştur. İşte o yürüyüş, bütün söylenin kalbidir. Çünkü o anda Sisifos düşünür. Ne olduğunu bilir. Kaderini bilen insan, kaderinden bir adım öndedir.
Doruklara ulaşmak için verilen savaşım bile bir insan yüreğini doldurmaya yeter.Albert Camus
Bu cümleyi ilk okuduğumda bir avuntu sandım. Yıllar sonra anladım ki bir avuntu değil, bir hesaplaşmadır. Camus bize “bir gün varacaksın” demiyor. “Hiç varmayacaksın, ve bu yine de yeter” diyor. Umudu elimizden alıyor, karşılığında bilinci veriyor.
Spinoza bir başka yoldan aynı yere varır. Özgürlük, zorunluluğu anlamaktır. Kayanın neden yuvarlandığını bilen el, artık ona mahkûm değildir; onunla birliktedir. Cioran ise daha acımasızdır: ona göre her sabah kalkmak zaten bir mucizedir, bir de üstüne anlam aramak lükstür.
Ben bu üçünün arasında bir yerde duruyorum. Taş ağır. Bunu inkâr etmiyorum. Ama ellerim, taşı bıraktığı o kısa inişte hafifliyor. O hafiflikte bir şarkı mırıldanmak, bir kitabı hatırlamak, bir film sahnesini zihnimde geri sarmak mümkün.
Mutlu Sisifos, kayasını seven Sisifos değildir. Kayasının onu tanımlamasına izin vermeyen Sisifos'tur. Yokuşu ezberlemiş, taşın her çatlağını tanımış ve yine de her sabah, gözünü kırpmadan, başlayan biri.
— G.A.
Sustukça çoğalıyorum. Ama sessizliğe dayanamıyorum.
İnsan arzusuna ulaşmak için çırpınan ama arzusunu öldürmeye yemin etmiş bir yaratımdır. Bunu bir kez yazdım, sonra bütün okumalarım bu cümlenin dipnotu oldu.
Susmak bir arzudur. Konuşmanın gürültüsünden, açıklama zorunluluğundan, anlaşılma telaşından kurtulma isteği. Ama susunca içerisi kalabalıklaşır. Söylenmemiş cümleler birbirine çarpar, yeni cümleler doğurur. Sessizlik boş değildir; dolup taşar.
Blanchot dikkatin özünü gizem diye adlandırır: dikkatin hep berisinde duran, ona yakalanmayan şey. Adımın orada durduğunu görünce gülümsedim. Belki de sessizlik bu yüzden dayanılmaz: içinde ne olduğunu hiçbir zaman tam bilemeyiz.
Dikkat başıboştur ve ikamet edilmeyendir. Boş, boşluğun berraklığıdır.Maurice Blanchot, Bekleyiş Unutuş
Pessoa bir ömür boyu sustu ve sandığına binlerce sayfa bıraktı. Sartre ise konuştu, yazdı, tartıştı ve sonunda Sözcükler'de sözcüklerin onu nasıl yuttuğunu itiraf etti. İkisinin arasında bir yer arıyorum: susup yazmak, yazıp susmak.
“Sustum. Yeryüzü olacağı gibi olsun.” Bu bir teslimiyet cümlesi değil. Bir izin cümlesi. Dünyaya, benim yorumum olmadan da var olabilmesi için verdiğim izin.
— G.A.